Op zondag 2 september was het zover: de Ironman 70.3 van Monaco. Deze halve triathlon kent zijn zwemgedeelte op het Larvotto Plage, het fietsparcours voert over drie cols in het prachtige achterland van Monaco en Nice en het lopen gebeurt op het formule 1 circuit. Een bijzondere locatie voor een pitte triathlon, want dat belooft de 70.3 van Monaco zeker (70.3 staat overigens voor de som der miles die afgelegd worden in de wedstrijd).
Op de wedstrijddag stonden we om half vijf op. Ik had nauwelijks een oog dicht gedaan, maar voelde me wel uitgerust. Vol zenuwen bevonden we ons anderhalf uur later op Larvotto Plage. Na tien keer de wc bezocht te hebben, was ik eindelijk een beetje van mijn buikkrampen verlost. Maar de zenuwen bleven dit keer flink aanwezig. Dit was de dag, schoot steeds door mijn hoofd. Toen eenmaal het startschot klonk was ik echter alles kwijt. En dat was maar goed ook, want ik had mijn handen vol aan het zwemmen en het vechten voor een plekje in de meute. Hoewel zwemmen mijn sterke kant is, kwam ik toch in het gedrang. Na een kaakstoot en drie keer brilletje legen, lag ik eindelijk vrij en kon ik lekker in mijn slag komen. Uiteindelijk kwam ik als vierde dame uit het water. Dus blijkbaar hadden meer dames er moeite mee gehad. Doordat ik mijn zak niet kon vinden met mijn fietsspullen had ik een tergend langzame wissel. Hoewel de wisselzone ook wel erg lang was hoor. Van het strand moest je zigzaggend naar boven naar de fiets hollen en in het parc fermee stond een enorme rij fietsen. Ik wist nog ongeveer waar mijn carbonnen ros stond te wachten, maar inmiddels waren een aantal dames mij alweer gepasseerd. Voor het eind van het wisselpark zag ik dat de Belgische Inge Vandencauwenberghe vrijwel tegelijk het wisselpark uitkwam. Zij haalde me in Nieuwkoop op een kilometer voor de finish nog even in, dus ik dacht, hup er achteraan! Met haar in het vizier begon ik direct aan de 17 kilometer lange klim naar la Turbie. Het klimmen ging beter dan in het trainingsrondje eerder in de week en daar putte ik moed uit. Al had mijn hartslagmeter besloten ermee te stoppen. De batterij van de borstband bleek naderhand gewoon leeg! Dan maar goed naar mijn lichaam luisteren en aanvallen die bergen! Langzaam kreeg ik een andere dame in het vizier. Ik zag Inge erop en erover gaan, dus dat moest ik ook kunnen. Het duurde nog even voordat ik er was, maar het gaf me een goed gevoel om op een klim toch iemand in te halen.
Eenmaal boven was het vals plat omhoog en speerde ik een dame voorbij die mij weer op de klim had ingehaald. Kijk, een polderrijdster kan best rijden in de bergen. Als het maar niet te steil wordt! De afdalingen waren bij vlagen gevaarlijk met scherpe haarspeldbochten. Toch waren er ook hele stukken waar je lekker op het grote blad kon jagen. Dat beviel me uitstekend. Iets meer dan drie uur later had ik de 90 kilometer op de fiets er weer opzitten. Met frisse moed begon ik aan het laatste onderdeel. De laatste wedstrijden zag ik er al niet meer tegenop om te gaan lopen, omdat het lopen echt is verbeterd. Bij de tweede ronde zag ik Rick op het heen en weer stukje. Ik had verwacht dat hij me snel bij zou halen, maar hij had zeker een dikke ronde nodig om naast me te komen. Even renden we gelijk op door dé tunnel. Terwijl ik kletste, hield hij zich stil en liep vervolgens langzaam van me weg. Misschien had ik ook beter harder kunnen gaan lopen in plaats van te kletsen…. Bij doorkomst van het vierde rondje riep de vriendin van Inge dat ik eerste lag in mijn agegroup en dat de eerst volgende dame 3 minuten achter mij zat. Hoe hard zij liep, dat wist ik natuurlijk niet. Dus de laatste ronde ben ik maar zo hard mogelijk gaan lopen en dat bleek achteraf mijn snelste ronde te zijn geweest! Voortaan niet meer kletsen onderweg. Uiteindelijk ben ik niet meer gepasseerd en werd ik tiende bij de dames overall en eerste in de agegroup 30-34. Met dat laatste mocht ik automatisch aanspraak maken op een startbewijs voor Hawaii 2008. En dat was een onverwachte, maar welkome kers op de slagroom aangezien ik in 2008 een ‘hele’ wilde doen!
Achteraf gezien hadden mijn zenuwen dus geen recht van spreken en bleek ik toch echt klaar voor deze halve triathlon. In netto-tijd heb ik zelfs mijn snelste halve marathon neergezet. Leuk om te zien dat je doelen stelt, Chris deze vertaalt in een schema en dat dit dan gewoon blijkt te werken! Al met al was Monaco een hele belevenis. Het jaar 2008 zal een bijzonder jaar worden, waarin Hawaii een belangrijke plek zal innemen! Heb er nu al zin in! |