 |
WED: Worldcup Tiszaujvaros 2007, (Eva Janssen) |
Een gat in de lucht sprong ik, toen ik een berichtje van Adrie Berk, de bondscoach, kreeg: of ik wilde meedoen aan de Worldcup in Tiszaujvaros (Hongarije)? "Wauw, gaaf!" dacht ik, en direct daarna: "Oei, dat wordt wel heftig". Eerst even met Chris overleggen, natuurlijk. De beslissing was snel gemaakt, want hoewel het best een grote stap is, waren we het erover eens dat we deze kans niet wilden laten schieten. Het plan was eigenlijk om dit jaar Europese wedstrijden te doen, en als alles goed zou gaan, volgend jaar een paar Worldcups. Maar alles gaat dit seizoen zo snel en goed, dit kon er ook nog wel bij.
Vooraf
Vooral het zwemmen is voor mij een verbeterpunt, want dat is nu eenmaal erg belangrijk bij de internationale stayerwedstrijden. Ik wist dus dat het lastig ging worden om de aansluiting te houden. De weken ervoor zijn we nog goed met het zwemmen bezig geweest, en heb ik met Chris de wedstrijd goed doorgenomen: waar moet ik op letten, wat kan er gebeuren en hoe ga ik daar dan mee om? Kortom, de voorbereiding en het vertrouwen waren er. Ik had gedaan wat ik kon en had er veel zin in.
De voorbereiding
Een kleine maand later zat ik dan in het vliegtuig naar Hongarije voor mijn eerste Worldcup. Alles eromheen was een nieuwe ervaring voor me. Echt iedereen zag er supersnel en goed uit, iedereen had prachtig materiaal, alles was zo professioneel! Ook de organisatie, de briefing, alles was tiptop in orde in dat kleine Hongaarse arbeidersstadje. Ik voelde me er erg goed bij, en gelukkig niet onzeker of geïntimideerd zoals ik misschien verwacht had. De dagen ervoor gingen we het fietsparcours verkennen, was er een 'swim practise' in het meertje, de officiële briefing en natuurlijk de pasta party. Ik leefde goed naar de wedstrijd toe. Leuke smsjes van het thuisfront en nog wat laatste tips van Chris hielpen daar ook aan mee.
Wedstrijddag
Toen was de wedstrijddag daar. De startlocatie en de 'TA' (transition area) waren indrukwekkend: prachtig aangekleed en alles ging heel officieel: alles werd gecheckt, je fiets, de bedrukking op je pakje, je startnummers op armen en benen, je chip, badmuts. En er waren heel erg veel toeschouwers, het stond echt helemaal vol rond het meertje. Een Hongaarse en een Engelse speaker praatten alles aan elkaar en de 'live coverage' voor internet begon. Een voor een werden we opgeroepen en renden we het ponton op om een startplek te kiezen. Birgit (startnummer 22) en Wieke (nr 29) gingen me voor. Ik mocht als 59e het ponton betreden.
Het startschot!
Toen was het "on your marks" daar… en klonk het startschot. Met 62 dames doken we het meertje in en sprintten we weg. Een stuk kon ik mee in de benen van de meiden naast en voor me, maar daarna kwam ik toch alleen te zwemmen. Wat gaan die meiden hard! Gelukkig had ik me daar op ingesteld. Ik bleef goed kijken om het groepje voor me zo goed mogelijk in het zicht te houden. Halverwege moesten we met een trappetje het ponton weer op en opnieuw het water induiken. Luide aanmoedigingen en heel veel applaus voor "Janssen, Holland!". In het tweede rondje probeerde ik zo hard mogelijk door te zwemmen, want iedere seconde telde om bij het fietsen en lopen naar voren te kunnen opschuiven.
Ik zag de meiden voor me het water uitkomen, en ging er zo snel mogelijk achteraan, door de wisselzone en sprong op m'n fiets. Toen vol in de achtervolging, eerst 8km aanloopstuk naar het dorpje, in m’n eentje in de wind. Ik ben dit soort inhaalraces inmiddels een beetje gewend, maar het is soms best zwaar om te blijven geloven en te blijven pushen. Maar ook dat had ik goed met Chris besproken. Bij de doorgang bij de finish in het dorp was er ook weer heel veel publiek en twee ontzettend enthousiaste speakers. De ene kende twee Nederlandse woorden, riep mijn naam en schreeuwde: "kom op, kom op, kom op!!!" Wederom luid applaus en veel aanmoedigingen.
Toen maar liefst 7 kleine rondjes (van 4,8 km) met heel veel bochten. We hadden uitgerekend dat mijn achterstand op de kopgroep maximaal 7,5 minuut mocht worden. Als je namelijk gelapt wordt, moet je de wedstrijd uit. En dat wilden we natuurlijk voorkomen. No way!!! Ik fietste dus alsof m'n leven ervan afhing, en kwam in de tweede ronde bij een Zuid-Afrikaanse en een Amerikaanse. Helaas namen die meiden weinig kop over en deed ik bijna alles alleen op kop. Adrie gaf steeds onze achterstand op de kopgroep door. Die liep maar langzaam op, met zo’n 15 of 20 seconden per ronde. Het ging goed! Op gegeven moment wist ik dat ik het ging halen. Dat voelde super.
De wissel naar het lopen ging snel en ik was mijn fietsgezelschap direct kwijt. Ik hoopte toen lekker wat meiden te gaan oppikken tijdens het lopen, maar helaas… ze zaten al te ver voor me. De drie fietsgroepen waren namelijk allemaal bij elkaar gekomen, en zo was er één grote groep van zo’n 50 dames aan het fietsen geweest. En zo’n peloton gaat natuurlijk lekker hard. Het lopen ging redelijk, maar niet super. Ik voelde het harde fietsen in m’n benen, en kon me niet meer op iemand voor me richten. In haar laatste ronde kwam Samantha Warriner, de winnares bij de vrouwen, me nog voorbij. Uiteindelijk liep ik nog wel de 31e looptijd, dat biedt perspectief.
Finish en verder
De finish was geweldig, ik was ontzettend blij en trots. En een 55e plek… tja, wat zal ik ervan zeggen…? Ook dat was een geheel nieuwe ervaring! Dit smaakt in ieder geval naar meer… maar dan is er nog wel wat werk te verzetten met het zwemmen. Volgens mij wordt het allemaal nog veeeel leuker als je na het zwemmen lekker in een groep kunt gaan fietsen. Daar ga ik samen met Chris van de winter hard aan werken. |
|
| Terug |
|
|