Vorig jaar augustus besloot ik met een trainingsmaat (Jan M.) om dit jaar mee te doen met de Ironman Canada. Na heel wat heen en weer gemail en gefax was de inschrijving rond en konden we de hele winter uitkijken naar deze trip. De motivatie was de hele winter en het hele voorjaar dus super.
Toch begon het seizoen een beetje teleurstellend (Nieuwkoop en Stein vielen tegen), maar de laatste weken voelde ik de vorm opkomen. Ik vertrok vol vertrouwen naar Canada voor de Ironman en daarna vakantie.
Na aankomst ons huis voor de komende 3 weken opgehaald (een camper) en vervolgens rustig op pad naar Penticton. Het stadje begon zich klaar te maken voor deze wedstrijd. Overal werd gezegd dat dit zo’n bijzondere wedstrijd is vanwege de beleving van de inwoners. Dat bleek ook helemaal te kloppen. In de bus bleek bijvoorbeeld dat we niet genoeg kleingeld bij ons hadden. Maar de chauffeur vond het niet nodig om te betalen omdat wij ‘ironmen’ waren.
Na wat laatste rustige trainingen, de registratie, de welcome party (uiteraard geopend met het Canadese volkslied) en het inleveren van de fiets, kwam de wedstrijddag snel dichterbij. Tijdens de welcome party bleek dat de drank die met het fietsen werd aangegeven niet erg veel koolhydraten zou bevatten. In ieder geval heel wat minder dan mijn gebruikelijke powerbar. Dus het eetschema mocht nog even herrekend worden, met heel wat extra gelletjes tot gevolg.
Na een rustig ontbijt om 4 uur, voor ons gevoel nog midden in de nacht, begaven we ons in de zenuwentoestand van vlak voor de wedstrijd. Maar de vrijwilligers waren dolenthousiast en hadden er helemaal zin. We moesten er dus wel een mooie dag van gaan maken.
De pro’s mochten om 6u45 van start, wij een kwartier later. In de tussentijd moest natuurlijk nog wel even het volkslied gezongen worden. Iedereen om ons heen zong weer mee. Helaas kenden we de tekst niet. Tijdens de laatste minuten voor de start nog even teruggedacht aan alles wat ik voor deze dag had gedaan en dat het er nu allemaal uit moest komen.
Eindelijk mochten we weg! Het zwemparcours daar is ideaal. 1600m heen, 400m naar rechts en 1800m terug. Slechts 2 bochten, dus weinig vechten bij de boeien. Ik begon mooi aan de buitenkant en zwom in een rechte lijn op de eerste boei af. Al na zo’n 300m had ik ruimte en kon ik mooi in mijn eigen slag en tempo zwemmen. Even wat drukte bij de boeien, maar geen gevecht, en snel weer terug. Na 1u02 sta ik weer op de kant en blijk ik ver van voren te zitten. Het eerste deel zit er dus zonder kleerscheuren op.
In Canada trek je niet zelf je wetsuit uit, dat wordt voor je gedaan. Hoe? Uiteraard heb je het bovenste deel van je wetsuit al uit als je je voeten op droge ondergrond zet. Zo’n 10 meter verder ga je op de grond liggen, je steekt je benen omhoog, 2 personen trekken in 1 ruk je pak uit, je steekt je beide handen uit die door dezelfde 2 personen worden aangepakt en die zetten je in 1 beweging weer recht. Pak aanpakken en op zoek naar je tas met fietsschoenen en helm. Na een normale wissel met eerste plaspauze nog even langs de vrijwilligers met de zonnebrand die je insmeren en dan de fiets op.
Het fietsen is 1 grote ronde. Lekker overzichtelijk, maar wel erg heuvelachtig met soms steile klimmen. Het begin is zoals gebruikelijk onrustig en sommigen rijden alsof ze een kwart doen. Maar ik voel me goed en draai lekker mee. Het begin is nog vrij eenvoudig met na een kilometer of 15 een eerste klim die behoorlijk steil is, maar niet zo lang. Ik kan op een rustige manier heel veel mensen weer inhalen en dat motiveert. Rustig blijven en goed eten en drinken. Ondertussen ben ik op zoek naar Jan M. die normaal minder zwemt, maar beter fietst. Na een kilometer of 50, als ik begin te denken dat ik hem heb gemist of dat hij me in de wissel voorbij is gegaan, komt hij naast me rijden. Zo rijden we een kilometer of 20 bij elkaar in de buurt (niet stayeren, al is er weinig controle!) en dan beginnen we aan de beruchte Richters pas. Hier bleek vooraf iedereen bang voor te zijn. Het is een vrij lange klim en hij is behoorlijk pittig, maar je hoeft er nou ook weer geen schrik voor te hebben. Al vrij vroeg in de klim voel ik wat steken in mijn rechterzij. Lastig, maar blijven eten en drinken, dan gaat het vast wel over. Tegen het einde van de klim nog maar een plaspauze ingelast, maar de steken blijven. Het zal toch niet.
Na deze pas volgen een kilometer of 20 over een mooie brede weg die op en af gaat. Naar beneden kun je mooi snelheid maken, maar bergop moet je echt terug naar het binnenblad. Maar het is een mooie afwisseling en het gaat nog steeds erg lekker, maar de steken blijven. Dan een heen en weer stuk in het parcours waar je mooi kunt zien waar de anderen zitten, alleen is dat langer dan ik had gedacht. Wel zie ik daar dat ik maar een minuut of 3 achter Jan M. zit. Ik ben dus nog steeds goed bezig. Na een tweede plaspauze vloeien eindelijk de steken in mijn zij weg.
En overal op het parcours wordt je enthousiast aangemoedigd (op zijn Amerikaans/Canadees) en dat motiveert. De laatste klim van de dag weet ik ook nog krachtig te bedwingen en dan begint een mooie lange afdaling terug naar Penticton. Een kilometer of 15 naar beneden met zo’n 60 per uur. Uitbollen in het stadje en na 5u41 zit mijn fietsen erop. Het blijkt dat ik mijn snelste fietstijd op een hele op dit lastige parcours neerzet. Dat motiveert voor het lopen!
Weer een degelijke wissel met plaspauze en we zijn los. Zou ik Jan M. voor het eerst in een hele gaan verslaan? Hij is namelijk geblesseerd geweest en ziet op tegen het lopen en ik zit maar 8 minuten achter hem. Laat ik me eerst maar op mezelf richten en zien dat ik heel blijf. Rustig beginnen door het dorp (wat al gemeen vals plat is) en dan weer langs het meer waar we al gefietst hebben. De Canadezen noemen het een vlak loopparcours, maar het gaat bijna constant op en af. Nooit erg lang omhoog, nooit erg steil, maar wel lastig. Op 1 van die klimmetjes voel ik een steek in mijn rechterbovenbeen, maar het gaat weer weg. Bij het keerpunt halverwege blijk ik een minuut of 2 achter Jan M. te zitten. Ik ga hem pakken vandaag! De terugweg begint met een vervelende klim en daar schiet de kramp in mijn bovenbeen. Stoppen, masseren, proberen te wandelen en weer verder. Maar dat was maar een paar meter. Weer kramp! Van een andere deelnemer krijg ik 2 zouttabletten en die werken even. Dus weer aan de slag om toch nog in een mooie tijd te finishen.
De terugweg wordt lastig. De kramp komt geregeld terug. Vooral heuvelop moet ik voorzichtig zijn. Ik moet dan ook geregeld wandelen. Maar met de finishstraat in zicht kan ik toch weer genieten. Het publiek en de vrijwilligers blijven enthousiast (ondanks de regen die tijdens het lopen begon, terwijl het hier altijd 30-35 graden zou zijn!) en juichend kom ik over de streep. Na 11u16 zit het erop. Moe, maar voldaan mag ik eindelijk zitten en wat anders eten dan sportdrank. Heerlijk! Uiteindelijk blijkt dat ik 17 minuten achter Jan M. ben gefinisht. Jammer, maar ik ben dik tevreden over mijn wedstrijd. Goed gezwommen, goed gefietst en goed gelopen totdat de kramp kwam.
Maar IM Canada is een geweldige wedstrijd. Super parcours, perfecte organisatie, en de meest enthousiaste vrijwilligers die ik heb gezien. Ik hoop hier zeker nog een keer terug te ko |